Aku beli karpet masa jualan gudang sebab murah sangat. Dah ukur ruang tamu, memang ngam. Yang aku tak ukur ialah kereta. Gulung karpet tu keras dan panjang, pintu belakang langsung tak boleh tutup. Terpaksa sewa van untuk hantar balik, kosnya lebih mahal daripada diskaun tadi. Sampai rumah isteri tanya mana barang lain. Aku cakap itu je. Sekarang setiap kali pijak karpet, aku rasa macam pijak tambang van.
Aku tunggu tengah malam nak beli kipas masa jualan murah. Siap tahan mengantuk sambil kira berapa banyak boleh jimat. Bila harga turun, aku terus bayar dan tidur dengan bangga. Esok baru perasan aku beli sarung kipas, bukan kipas. Gambar utama memang cantik, penerangan aku malas baca. Sekarang sarung dah sampai, kipas belum mampu beli. Benda paling sejuk dalam bilik aku cuma layanan adik bila dengar cerita ni.
Aku beli botol sabun tangan cantik supaya bilik air rumah sewa nampak kemas. Balik terus isi sabun, tapi pam tak keluar walaupun ditekan banyak kali. Aku basuh tiub dan tambah sabun, masih kosong. Kawan rumah datang, pusing kepala pam untuk buka kunci, terus berfungsi. Hampir setengah jam aku siasat kerosakan yang tak wujud. Setiap kali tekan sabun sekarang, aku teringat botol tu lebih mudah dibuka daripada mulut aku nak mengaku tak tahu.
Aku beli jam tangan murah untuk pakai kerja sebab malas asyik keluarkan telefon nak tengok waktu. Barang sampai cantik, aku laras ikut jam rumah dan terus pakai. Dua hari aku sampai awal bila janji dengan kawan. Hari ketiga kawan tengok jam aku dan kata cepat dua puluh minit. Rupanya jam rumah yang aku ikut itu memang mak cepatkan supaya adik tak lambat sekolah. Aku dah terbawa sistem rumah ke seluruh bandar. Disiplin yang aku banggakan rupanya datang daripada jarum yang salah.
Aku cuba kurangkan beg plastik dengan bawa beg kain besar ke pasar raya. Bila angkat, pemegang beg panjang sangat sampai barang hampir cecah lantai. Aku pendekkan dengan ikat simpul pada bahu, kemudian baru jalan ke parkir. Sampai kereta simpul ketat dan susah buka, aku berdiri sebelah pintu dengan barang tergantung macam baru balik mendaki. Niat kurangkan plastik elok, cuma aku patut cuba angkat beg sebelum isi dua botol sabun.
Aku beli bantal hiasan kecil untuk kerusi dekat balkoni rumah flat. Barang sampai nipis macam sampul, aku mula kecewa sebelum baca semula pesanan. Rupanya yang dibeli cuma sarung, isi dijual berasingan. Aku cuba sumbat tuala lama supaya nampak penuh, tetapi bentuk jadi keras dan berketul. Sekarang sarung cantik tu menunggu bantal sebenar, dan aku belajar perkataan sarung bukan hiasan tambahan dalam tajuk barang.